پوچ‌انگاری اقتصادی

اقتصاد فلسفه نیست. حتی زیربنای فلسفی چشمگیری هم نداره. اقتصاد بهینه‌یابی مسیر در جهت رسیدن به یک مشت هدفه. اهداف بی ارزش. نگاه فلسفی به اقتصاد باعث یک‌جور پوچ‌انگاری اقتصادی می‌شه(چیزی شبیه به دیدگاه کرزنر). چالش هم همین‌جاست، باید فلسفی به اقتصاد نگاه کرد و سعی کرد ضرر حداقل بشه. نگاه فلسفی لازم هست ولی نباید بیش از حد اون رو به‌کار گرفت.

پ.‌ن اول: پیش فرضی هست که می‌گه انسان جز ضرر چیزی نداره.

پ.ن دوم: از دید جماعت لذت‌طلب(یوتیلیتیرین) هم که نگاه بکنیم بحث بهینه‌یابی بین نسلی پیش می‌آد که نمی‌شه بی‌تردید و بی‌تامل به بزرگ کردن کیک رای داد.